Poznański Czerwiec’56
wtorek, 7 czerwca, 2022
Z okazji zbliżającej się rocznicy Poznańskiego Czerwca uczniowie naszej szkoły przeszli ulicami miasta pokonując trasę jaką 66 lat temu maszerowali ich dziadkowie. Czy wiecie, że ALBERT CAMUS, w dniu 12 lipca 1956 roku wygłosił w Paryżu przemówienie na wiecu solidarności z robotnikami Poznania. Oto fragment jego wystąpienia:” Jeśli chodzi o mnie, wystrzegać się będę zawsze zachęcania w najmniejszym nawet stopniu do walki i do buntu ludzi, w których walce nie mogę brać udziału. Lecz teraz, gdy ludzie ci u kresu poniżeń zbuntowali się, a potem zostali zamordowani – czułbym sam do siebie pogardę, gdybym ośmielił się wykazać najmniejszą powściągliwość w ocenie tego morderstwa i nie wyrazić całego mojego szacunku dla ofiar represji i całkowitej z nimi solidarności…” A było tak….W 1956 roku warunki życia rodzin robotniczych były bardzo złe, a wynagrodzenie za ciężką pracę nie wystarczało na godne życie. W Poznaniu dużym wówczas ośrodku przemysłowym narastało społeczne niezadowolenie. Załoga największego zakładu poznańskiego, tj. Cegielskiego (Hipolit Cegielski Poznań) domagała się, aby władze cofnęły narzucone normy pracy, obniżyły ceny i podwyższyły płace Pierwszy etap robotniczego buntu trwał od godziny 6.00 do 10.30. W tym czasie robotnicy zorganizowali strajk w największych zakładach miasta. Następnie wyszli na ulice formując pochód, który przekształcił się z demonstracji robotniczej w manifestację społeczeństwa, czego wyrazem było zgromadzenie się około 100 tys. mieszkańców przed Prezydium Miejskiej Rady Narodowej, mieszczącym się w dawnym Zamku Cesarskim, przy obecnej ulicy Święty Marcin. Poznański czerwiec pochłonął 58 ofiar w tym 50 cywilów, 4 żołnierzy, 1 milicjanta i 3 funkcjonariuszy UB. Wśród 50 ofiar cywilnych, aż 13 z nich nie miało ukończonych 18 lat. Najmłodszą ofiarą Poznańskiego Czerwca 1956 był 13-letni Romek Strzałkowski, który stał się symbolem poznańskiego buntu. 600 rannych. Ogółem aresztowano ok. 250 osób, w tym 196 robotników. Intensywne śledztwo połączone z biciem i maltretowaniem podejrzanych, prowadzone przez liczną grupę funkcjonariuszy z Warszawy, miało potwierdzić tezę władz, że sprawcami wydarzeń 28 czerwca byli prowokatorzy z opozycyjnych organizacji i obca agentura.
