Biblioteka V LO

 Jest to pierwszy przypadek w naszej kulturze, aby romantyzm został aż tak uroczyście i oficjalnie (decyzją Sejmu) uczczony. A dla wszystkich sympatyków tej epoki jest to wyjątkowa okazja do świętowania, którą należałoby dobrze wykorzystać.

200 lat temu, w 1822 roku, ukazały się drukiem „Ballady i romanse” Adama Mickiewicza. Ścisłej zaś mówiąc, ukazał się I tom Poezji Mickiewicza, zawierający Ballady i romanse oraz Wiersze różne („Hymn na dzień Zwiastowania N.P. Maryi”, „Żeglarz”, „Warcaby”, so­net „Przypomnienie”). Ten skromny – niepozorny, wydawałoby się – tomik, który wywołał coś w rodzaju powolnej rewolucji, został wydany w Wilnie drukiem Józefa Zawadzkiego.

I tom Poezji zawierał też ważną Przedmowę Mickiewicza – tekst „O poezji romantycznej”, będący rodzajem manifestu programowego Autora. Przedmowa stanowiła „apo­lo­gię po­ezji ro­man­tycz­nej, któ­rej ko­rze­ni Au­tor do­szu­ki­wał się w śre­dnio­wie­czu za­chod­nio­eu­ro­pej­skim, za­li­cza­jąc do niej rów­nież po­ezję lu­do­wą w ów­cze­snym tego sło­wa ro­zu­mie­niu” (https://poezja.org/wz/Mickiewicz_Adam/).

W uznaniu dla nowatorstwa tomiku datuje się od niego przełom romantyczny w Polsce i początek nowej epoki.

Na zdjęciu: tykająca bomba, czyli I tom Poezji nauczyciela z Kowna.